Gids over GHRP-2: bewijs en sourcing

In het kort

Bereiken uit gepubliceerd onderzoek en gerapporteerde praktijk — voorbeelden van wat is beschreven, geen aanbevelingen.

Wat het is en wat de literatuur beschrijft

GHRP-2, ook bekend als pralmoreline, bootst het lichaamseigen hormoon ghreline na. Het bindt en activeert de groeihormoon-secretagoogreceptor (GHS-R1a), vooral in hypofyse en hypothalamus, via de Gq/11-fosfolipase-C-IP3-calciumroute, en bevordert zo de pulsatiele afgifte van lichaamseigen groeihormoon uit de somatotrope cellen. GHRH-analogen grijpen aan op een andere receptor; daarom beschrijft de literatuur beide klassen als synergistisch — een mechanisme, geen aanbeveling. Het effect blijft niet bij groeihormoon: bij zes gezonde jongvolwassenen verhoogde intraveneus GHRP-2 ook prolactine, ACTH en cortisol, prolactine minder dan TRH dat doet, ACTH en cortisol ongeveer even sterk als CRH (Arvat et al., Peptides 1997, PMID 9285939). Bij wakkere ratten zag de fabrikant wel ACTH en corticosteron stijgen, maar geen prolactine (Doi et al., Arzneimittelforschung 2004, PMID 15646370); de dierproef beslist de vraag bij de mens dus niet.

Over de identiteit, omdat verwarring hier voor de hand ligt. GHRP-2 is het amide D-Ala-D-2-Nal-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH2. De tweede bouwsteen, 3-(2-naftyl)-D-alanine, hoort niet bij de twintig aminozuren waaruit het lichaam eiwitten bouwt — dat is het onnatuurlijke aminozuur dat de FDA in haar veiligheidsbeoordeling noemt. In PubChem leiden naam en CAS-nummer naar hetzelfde record, CID 6918245; het dihydrochloride heeft een eigen record (CID 9940988, 890,9 g/mol). Bij het zusterpeptide is dat anders: GHRP-6 staat onder twee PubChem-records en één daarvan noemt „GHRP-2 Acetate” als synoniem. De fout loopt maar één kant op, want het record van GHRP-2 noemt geen GHRP-6. Het zijn twee verschillende moleculen; GHRP-6 is His-D-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH2, 873,0 g/mol.

Het best gedocumenteerde gebruik bij mensen is als meetinstrument, niet als behandeling. In Japan is de GHRP-2-test een van de aanbevolen alternatieven voor de insulinetolerantietest bij de diagnose van groeihormoondeficiëntie op volwassen leeftijd. Bij 71 volwassenen met een hypofysetumor die vóór de operatie alle drie de testen ondergingen, was de mediane GH-piek 28,88 µg/l met GHRP-2, 9,38 met de insulinetolerantietest en 4,43 met arginine; ernstige deficiëntie werd met GHRP-2 herkend met een sensitiviteit van 81,3 % en een specificiteit van 94,5 % (Kinoshita et al., Endocr J 2013, PMID 23079545). Omdat de test ook ACTH vrijmaakt, raadt een studie bij 36 patiënten aan om ACTH mee te meten, zodat secundaire bijnierschorsinsufficiëntie niet over het hoofd wordt gezien (Suzuki et al., J Endocr Soc 2022, PMID 35795807). Behandelprogramma’s — in de VS met Wyeth, in Japan bij kleine gestalte — stonden begin jaren 2000 gepland, maar een behandelindicatie is nooit goedgekeurd (Drugs R D 2004, PMID 15230633).

Over de halfwaardetijd: de „circa 1–2 uur” die deze pagina eerder noemde, is ingetrokken, want de enige meting bij mensen komt korter uit. Pihoker et al. (J Clin Endocrinol Metab 1998, PMID 9543135) gaven tien prepuberale kinderen met een kleine gestalte één intraveneuze toediening en maten een eliminatiehalfwaardetijd van 0,55 ± 0,14 uur, ongeveer 33 minuten; de GH-piek volgde na zo’n 25 minuten. Vier voorbehouden horen erbij: kinderen in plaats van volwassenen, intraveneus in plaats van subcutaan, tien deelnemers van wie één meisje, en bloedafname die na twee uur stopte. Bij ratten werd binnen een uur 80 % van een intraveneuze dosis onveranderd via de gal uitgescheiden (PMID 16033952) — een dierbevinding, geen meting bij mensen.

In de VS geven twee lijsten twee antwoorden. Op de 503B-lijst voor outsourcingbedrijven (bijgewerkt 21 maart 2025) is GHRP-2 opgesplitst naar toedieningsweg: voor injectie en neusgebruik staat het in categorie 2, de stoffen met aanzienlijke veiligheidsrisico’s, voor alle andere wegen in categorie 1, in beoordeling. Op de 503A-lijst voor apotheken (bijgewerkt 14 mei 2026) staat GHRP-2 in categorie 3, voorgedragen zonder voldoende onderbouwing. De FDA noemt als redenen een risico op immunogeniciteit door aggregatie en peptidegerelateerde onzuiverheden, de moeilijke karakterisering door het onnatuurlijke aminozuur, en meldingen van ernstige bijwerkingen — een hogere insulinebehoefte, overlijden van ernstig zieke studiedeelnemers, infecties en pancreatitis — waarbij een oorzakelijk verband niet is aangetoond.

ClinicalTrials.gov bevat geen enkele studie met GHRP-2 of pralmoreline als interventie, terwijl de controlezoekopdracht „growth hormone secretagogue” dezelfde dag 257 resultaten geeft. openFDA vindt geen bijsluiter voor pralmoreline, tegen vijf voor semaglutide. Een leeg register betekent hier niet dat er nooit een ontwikkelprogramma was: de enige farmacokinetische studie bij mensen noemt zichzelf in de titel een fase I-studie (PMID 9543135), Wyeth voerde onder de code GPA-748 een fase II-programma uit (PMID 15230633), en Japan registreerde pralmorelinehydrochloride op 22 oktober 2004 als nieuwe werkzame stof — als diagnosticum voor endocriene functietests (KEGG DRUG D02040). Het meeste daarvan dateert van vóór de tijd waarin studies standaard openbaar werden geregistreerd. PubMed telt 252 publicaties over GHRP-2.